Keir Starmer anunciou este luns a súa dimisión como primeiro ministro británico e líder do Partido Laborista. Nunha comparecencia cargada de emoción ante o número 10 de Downing Street, confirmou que xa informou ao rei Carlos III da súa decisión e que se manterá no cargo de xeito provisional ata que a súa formación designe un sucesor.
A súa renuncia pon fin a un mandato de menos de dous anos que, tras chegar ao poder en xullo de 2024 cunha ampla maioría parlamentaria, acabou sucumbindo ás semanas de intensa presión interna e á perda de confianza dos seus propios deputados. “He escuchado la respuesta de mi grupo parlamentario y la acepto con deportividad”, declarou Starmer, recoñecendo que, aínda que logrou transformar o partido, xa non era a persoa adecuada para conducir aos laboristas ás próximas eleccións.
Un mandato marcado polo desgaste
Starmer asumiu o liderado laborista en 2020 co obxectivo de reconstruír unha formación que daquela estaba “en bancarrota” moral e económica. Durante o seu discurso de despedida, defendeu a súa xestión, salientando o crecemento económico, a redución das listas de espera do servizo de saúde (NHS) e a saída de medio millón de persoas da pobreza.
Porén, a súa autoridade desmoronouse rapidamente nos últimos meses. O varapalo sufrido polo laborismo nas eleccións locais inglesas e rexionais de Escocia e Gales o pasado 7 de maio foi o detonante definitivo. A isto sumáronse diversas crises internas, como a dimisión de ministros clave —incluídos os de Sanidade e Defensa—, polémicas sobre agasallos recibidos e o descontento social por recortes impopulares en subsidios a pensionistas e cambios fiscais no sector agrario.
O proceso de sucesión
O Reino Unido encamíñase agora cara ao nomeamento do seu sétimo primeiro ministro en apenas dez anos. O Partido Laborista abrirá de forma inmediata o proceso sucesorio, coa vista posta en que o novo líder —e, polo tanto, novo xefe de Goberno— estea en funcións antes do regreso do Parlamento tras o verán.
Andy Burnham, figura destacada da formación, sitúase como un dos posibles aspirantes para substituír a Starmer, contando cun importante apoio dentro dos deputados laboristas. Tamén se sinalou a Wes Streeting, exministro de Sanidade, como outro posible candidato na carreira interna.
Mentres se clarifica o futuro político do país, Starmer pecha así unha etapa política que prometía estabilidade tras os anos do Brexit, pero que rematou cunha acelerada caída da súa popularidade dentro e fóra das súas filas.
